Nazwa dziewiątego miesiąca roku w języku polskim – wrzesień – wywodzi się od rośliny, która w tym czasie kwitnie szczególnie obficie, czyli wrzosu (Calluna vulgaris). Dawniej wrzos miał duże znaczenie w kulturze ludowej: służył jako roślina ozdobna, lecznicza, a także praktyczny materiał do wyplatania i uszczelniania dachów. Kwitnienie wrzosów na przełomie lata i jesieni było na tyle charakterystycznym zjawiskiem, że utrwaliło się w nazwie miesiąca.
Podobną etymologię spotykamy w innych językach słowiańskich. W czeskim i słowackim również funkcjonuje „září”, oznaczające „październik” w dawnej rachubie, ale wywodzące się od blasku słońca; z kolei w ukraińskim mamy „вересень”, a w białoruskim „верасень” – obie formy, tak jak polski wrzesień, pochodzą bezpośrednio od „wrzosu” (верес).
Warto zauważyć, że w tradycji ludowej polskie nazwy miesięcy często wiązały się z przyrodą i cyklem prac rolniczych (np. lipiec – od kwitnącej lipy, listopad – od opadających liści). Wrzesień, miesiąc przejścia z lata w jesień, nierozerwalnie kojarzył się z fioletowym dywanem wrzosowisk i to właśnie od nich wziął swoje imię.
Fot. Julia Zaporozhchenko / Pexels.com